مرحوم مصنف مىفرماين : فصل اول : مبحث قصاص نفس و موجب آن اذهاق نفس مىباشد مشروط به اينكه چهار شرط ذيل در آن فرض گردد : 1 - نفس بايد معصومه باشد . 2 - نفس اذهاق شده مساوى با نفسى باشد كه مورد قصاص واقع مىشود . 3 - اذهاق كننده اين فعل را عمدا انجام داده باشد . 4 - آن را عدوانا و ظلما مرتكب شده باشد . شارح ( ره ) در ذيل [ اذهاق النّفس ] مىفرماين : مقصود اخراج نفس مىباشد چه آنكه [ اذهاق ] به معناى اخراج است و شاهد آن كلام جوهرى است : جوهرى مىگويد : ذهقت نفسه ذهوقا يعنى خرجت نفسه خروجا . البتّه [ اذهاق ] در اينجا مجازا به معناى [ اخراج ] استعمال شده چه آنكه اخراج حقيقى آنجائى است كه شئ داخل در شئ ديگر باشد و سپس از آن بيرون بيايد در حالى كه روح داخل بدن نيست تا بواسطه قتل يا موت از درون آن بيرون بيايد بلكه تعلّق به بدن دارد لذا استعمال اذهاق به معناى اخراج مجاز است از تعلّق آن به بدن . و سپس در دنباله [ المعصومة ] مىفرماين :